Column ‘Vrijwilligerswerk’ – Marjan Smeitink

Wereldburgers.tv – Marjan Smeitink

Ik kom nogal eens in een bejaardentehuis (is dat nog de politiek correcte term tegenwoordig?).   Aardige verzorgers, veel aandacht, ruime kamers, mooie tuin en aandoenlijke stagiaires.

Maar wél een schrijnend gebrek aan vrijwilligers, op vrijwel elk front. Koffie schenken, wandelingen maken, boodschappen doen, enzovoorts, enzovoorts. In ‘mijn’ bejaardentehuis is vooral behoefte aan mensen ‘van enig niveau’. Mensen die graag een zinnig gesprek voeren naar aanleiding van een kerkbezoek, een televisiedebat of een artikel in de krant. Zo’n artikel eerst rustig en duidelijk voorlezen, daar is ook veel behoefte aan.

‘Ze willen niet,’ vertelt de vrijwilligerscoördinator. ‘Mensen met wat inhoud, een beetje tijd en het vermogen om de méns in de bejaarde te ontdekken: die zijn zeldzaam. Als ze een beetje opleiding hebben, willen ze iets spectaculairders.’

Markt is er wél. Niet elke hoogbejaarde is een mummelend, bibberend wrak, die zich bezig wil houden met bingo, paaseitjes beschilderen en herfstbakjes knutselen (andere activiteiten in het tehuis).

Diezelfde dag sprak ik een jonge Rotterdamse bedrijfseconomiestudent.  De ambitie spatte uit zijn ogen. Hij vertelde over een enorm leuk businessproject dat hij met wat dispuutvriendjes had opgericht. Ze waren bezig met een eigen company in zuidelijk Afrika. Gigantische challenge, dat snapte ik zeker wel. Maar hij en zijn vrienden vinden gewoon dat ze iets moeten neerzetten om een echt verschil te maken. Een beetje innovatief bezig zijn in een entrepreneural atmosfeer en hun skills delen met Afrikanen, die dat nodig hebben.

Mooi logo ook, hun project. En een gelikte website. Leuk extraatje: elk kwartaal naar Afrika reizen, gesponsord door een luchtvaartmaatschappij die wel iets ziet in deze ambitious leaders of the future. Want, heel gek, deze student kón gewoon niet níets doen. Hij voelde zich een global citizen en was al heel lang op zoek naar een challenge op consultancy niveau.

Onder de sushi en saké praatten we verder. Ik vertelde over het bejaardentehuis en al die andere bejaardentehuizen die juist mensen zoals hij (als ze hun trendy jargon een beetje dimmen) goed zouden kunnen gebruiken. Hij keek me verbijsterd aan. ‘Maar daar zou ik nog niet dood gevonden willen worden!’

Have I got news for you, boy: waarschijnlijk word jij ooit dáár dood gevonden….

Bron: Wereldburgers, Column Marjan Smeitink

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: